ՋՐԱՅԻՆ ԿՂԶԻՆԵՐ
Isole d’acqua
Ինստալյացիոն արվեստի 6-րդ ամենամյա փառատոն
31․10-12․12․26
«Ջրային կղզիներ»-ը ՆՓԱԿ-ի Ինստալյացիոն արվեստի 6-րդ ամենամյա փառատոնի առանցքային նախագիծն է, որը մշակվել է «Opificio Puca» ժամանակակից արվեստի կենտրոնի հետ համագործակցությամբ: Նախագիծը միմյանց է կապում երկու հեռավոր տարածքներ՝ Կաստել Վոլտուրնոն (Կամպանիա, Իտալիա) և Երևանը (Հայաստան)՝ մի ընդհանուր և խոցելի նյութի՝ ջրի միջոցով:
Երբ ջուրն անցնում է որևէ տարածքով, ի՞նչ է վերցնում իր հետ. նստվածքներ, թափոններ, կյանք, հիշողություն, հակամարտություններ և պատմություններ: Վերցվելով որպես առիթ՝ ջուրը դառնում է իր անցած տարածքների և համայնքների ձևափոխությունների ականատեսը: Այն ռեսուրս է, հիշողություն, ինքնություն և հակամարտության տարածություն. այն հատում է սահմանները, սակայն վերահսկվում է, կառավարվում և վիճարկվում: Նախագիծը ծնվում է տեղաշարժման ազատության և յուրացման միջև առկա այս լարվածությունից և այն դիտարկում է երեք վիճակների միջոցով.
– Ջուր, որ հոսում է՝ Հրազդան գետը. շարժում, փոխանակում, հիշողություն տարանցման մեջ:
– Ջուր, որ մնում է՝ Երևանյան լիճը. մարդկային միջամտությամբ և կլիմայի փոփոխությամբ նշանավորված միջավայրի հայելի:
– Ջուր, որ վերադառնում է. ներկայություն քաղաքային տարածքում, որը հիշողությունը, ծեսը և կապը վերադարձնում է քաղաքի ամենօրյա կյանքի կենտրոն:
Փառատոնը մտահղացված է որպես գործընթաց՝ դեռևս ցուցահանդես դառնալուց առաջ: «Opificio Puca»-ի արվեստագետներն աշխատում են ՆՓԱԿ-ի բաց կանչի միջոցով ընտրված արվեստագետների հետ երկխոսության մեջ. ցուցասրահը դառնում է բաց ստուդիա, բազմաոլորտ լաբորատորիա, որտեղ Վոլտուրնո գետի ափերին ծնված փորձառությունները հանդիպում են Երևանի գեղարվեստական համատեքստին: Հանդիպումները, աշխատարանները և համատեղ աշխատանքի պահերը բացում են գործընթացը հանրության առջև: Ցուցադրության մեջ մնացածը այս հանդիպումների արդյունքն է. աշխատանքները ծնվում են արվեստագետների միջև փոխանակումից, համատեղ հետազոտությունից և Երևանում օրեցօր կառուցվող երկխոսությունից:
Նպատակն է սահմաններից և հեռավորություններից այն կողմ կառուցել ջրի պոետիկ աշխարհագրություն՝ ընդգրկելով հանրային և մասնակցային արվեստ, պերֆորմանս, ձայն, տեսանյութ և ինստալյացիա: Մի փորձառություն, որը ջուրը դարձնում է նորմալ ոչ միայն բնապահպանական, այլև քաղաքական, սոցիալական և մշակութային հարց. մի միջոց, որի շնորհիվ արվեստը տեսանելի է դարձնում ճգնաժամերը, հիշողությունները և անհավասարությունները, ինչպես նաև առիթներ է ստեղծում հեռավոր համայնքների միջև լսելու և փոխանակման համար:
«Opificio Puca»-ն 2018 թվականից գործող գեղարվեստական էկոհամակարգ է Սանտ Արպինոյում (Նեապոլի ծայրամասում). այն ցուցասրահ է, բազմաոլորտ արտադրության և ուսուցման կենտրոն: 2021 թվականից ի վեր այն մշակում է «Oh, ah, sì! Sul fiume fuori rotta» («Օհ, ահ, այո՛: Շեղված հունով գետի վրա») նախագիծը՝ մասնակցային գեղարվեստական հետազոտությունների հարթակ Վոլտուրնո գետի երկայնքով:
Արվեստագետներ՝ Մարիա Ջովաննա Աբբատե, Ջովաննի Ամբրոզիո, Ֆրանչեսկո Կապասսո, Նարե Դավթյան, Ջանտանո Ֆաբոցցի, Իվան Ֆորաստիերե, Ալեսսանդրո Լանչատո և Կատիա Լավինո, Անդրեա Լաուդանտե, Կարլո Մենալե, Ջովաննա Ռուսսո, Ստեֆանո Սավաստանո, Միհո Տանական, Քրիստիան Տարանտո, Վելլա Ամազարյան, Օլգա Գրեչանովա, Հրանտ Կալեմքերյան, Ռուզան Պետրոսյան, Ռաֆայել Ռայխերտ:
Կուրատորական թիմ՝ Opificio Puca
Նախագծի ղեկավարներ՝ Անդրեա Լաուդանտե, Մարիա Ջովաննա Աբբատե