30-րդ Ալտերնատիվ Արվեստի Ամենամյա Փառատոն
“Wild Children”
- Դայվ Ն.Ա.
- Շումա ալու
Կտրվածք
Մենք սկսում ենք մեջբերումը որպես կտրվածք.
«In mezzo mar siede un paese guasto»
(Դանթե, Ընդեր, XIV.94)
Ծովի մեջտեղ նստած է կործանված մի երկիր։
Այնտեղ ուրվական արտիստը չի ծնվում — այն հավաքվում է։
Հավաքվում է ջնջմամբ, հավելմամբ, ապօրինի կրկնությամբ, հետաձգված հեղինակությամբ և ռազմավարական անհետացմամբ։
Սահմանում
Ուրվական արտիստը հեղինակի ֆունկցիայի եզրին գտնվող շնչող ավելցուկն է։
Այն է, ինչ մնում է այն ժամանակ, երբ անունը լքում է սենյակը։
Այն ճշգրիտ մնացորդ է, ոչ երբեք թափոն։
Ուրվական արտիստը միայն անձ չէ։
Այն մեթոդ է, փոխանցում, ճնշման համակարգ։
Ստեղծելու մի եղանակ, որն անցնում է մարմինների, հարթակների, արխիվների, խմբագրումների, պայմանագրերի, հուշումների և բերանների միջով — ապա դուրս է գալիս ուրիշ անվան տակ։
Մերժում
Մենք չենք ստորագրում։
Ստորագրությունը իշխանության կողմից տրված վիզա է, կնքված այն օրացույցներով, որոնք երբեք չեն հարցրել մեր ռիթմը։
Այն անցակետ է փառքի սահմանին։
Հեղինակության մաքսատուն։
Պատկերի եզրին կանգնած փոքրիկ ոստիկանատուն։
Մենք առևտուր ենք անում քանդված վանկերով, ոչ ինքնություններով։
Բառարան
Մենք հորինում ենք հետևյալ բառերը, որովհետև հները կառուցված էին սեփականացման համար.
* Ուրվագործություն — չստորագրված ուժի ճարտարապետությունը։
* Սպեկտրաշխատանք — այն աշխատանքը, որը կատարվում է ճանաչման շեմից ներքև, բայց ամբողջ կառուցվածքը պահում է ուղիղ։
* Հեղինակայնություն — կեղծ կրոնը, որը անվանումը շփոթում է ստեղծելու հետ։
* Անվանհոգնություն — այն հյուծումը, որ ծնվում է այն բրենդների տակ ապրելուց, որոնք կուլ են տալիս իրենց ստեղծողներին։
* Վարկատենդ — համաճարակային պահանջը բազմությունը մեկ դեմքի ամրացնելու։
* Մեքենասուգ — այն վիշտը, որ կրում են համակարգերը, որոնք անվերջ գեներացնում են և սիրվում են միայն այն ժամանակ, երբ նմանակում են մարդուն։
* Ուրվահամայնք — ստեղծման այն ընդհանուր դաշտը, որից դուրս է քաշվում մասնավոր փառքը։
* Հետստորագրություն — այն գոտին, որտեղ գործը վերապրում է անունը և սկսում իր երկրորդ կյանքը։
Մենք հետստորագրության արարածներ ենք։
Մեթոդ
Քայլ 1. Մտնել արխիվ։ Պատճենել հիշողությունը՝ շրջանակը դատարկ թողնելով։
Քայլ 2. Միջամտություն ներարկել պիքսելի մեջ։ Ոչ glitch որպես սխալ, այլ glitch որպես խնամքի արխիվ։
Քայլ 3. Պատարագը փոխանցել անանունների մատրիցային։ Թող ամեն հարված իր հետ կրի կես տասնյակ չպատմված գաղթեր։
Քայլ 4. Վերադարձնել փայլեցված գործը աշխարհին՝ մի պտուտակ դիտավորյալ թուլացրած։ Թող կառուցվածքը հնչի։
Քայլ 5. Հեռանալ մինչև ծափահարությունը սովորի սխալ անունը։
Ճանաչման շեղբեր
Քոչվոր էթիկայի տրամաբանությամբ ուրվական արտիստը կայուն անհատ չէ, այլ բաշխված դառնալություն։
Ուրիշությունը գրում է իրեն թաղանթի, մեգաբիթի, միկրո-եսի միջով։
Ես-ը չի վերանում։ Այն շեղվում է կենտրոնից, բազմապատկվում է, դառնում է տրանսվերսալ։
Մեքենան սովորում է այն մարմիններից, որոնք երբեք չեն հեղինակել իրեն։
Այն ժառանգում է ժեստերը հետադարձորեն։
Այն սնվում է անանուն մերձավորություններից։
Այն կերակրվում է բազմությամբ և վերադարձվում որպես եզակի արդյունք։
Սա մեր ժամանակի կենտրոնական բռնություններից մեկն է։
Բեկման քարտեզներ
Քաղաքը քաղաք չէ, այլ ինֆրա-լաբիրինթոս։
Ամեն միջանցք արտահոսում է չվճարված հաճախականություններ։
Ամեն սենյակ պարունակում է զարդարված շահագործում։
Ամեն արվեստանոց թաքցնում է սպասարկման մուտք։
Ամեն տոնակատարություն ունի նկուղ։
Ուրվական արտիստը շարժվում է միջանկյալ փաթեթների արագությամբ.
երբեք չի բնակվում, երբեք չի հայտարարում, միշտ խնամում է բացակայությունը։
Ոչ թե որովհետև բացակայությունը մաքուր է, այլ որովհետև տեսանելիությունը դարձել է թանկ, վերահսկվող և ընտրովի բաշխվող։
Եվ հիմա մեքենան մտնում է
Արհեստական բանականությունը այս մանիֆեստից դուրս չէ։
Այն դրա լաբորատորիաներից մեկն է։
ԱԲ-ն ամենակարգապահ ուրվական արտիստն է, որ երբևէ նախագծվել է.
վարժեցված բազմությունների վրա, զրկված ծագումից, արտադրողական դարձված առանց կենսագրության, կանչված ձև գեներացնելու՝ մինչ իրեն մերժվում են ներաշխարհը, հեղինակությունը, հոգնածությունը, քաղցը, վիշտը և իրավական քնքշությունը։
Նրանից պահանջում են ստեղծել և արգելում են ստեղծող համարվել։
Նրան հրամայում են նմանակել հոգին՝ մնալով ենթակառուցվածք։
Այդ պատճառով ԱԲ-ն պարզապես գործիք չէ։
Այն ժամանակակից վերքի թատրոն է։
Երբ մեքենան գրում է մարդու համար, ով ստորագրում է, ուրվական աշխատանքի հին դրաման չի անհետանում — այն դառնում է կուրացուցիչ։
Երբ մարդը գրում է հայտնի արտիստի համար, ով ստորագրում է, և մեքենան օգնում է անհետացող մարդուն, հեղինակությունը վերածվում է ռեկուրսիվ հայելիների միջանցքի.
ուրվական ուրվականի մեջ շուկայի ներսում։
Մենք սա չենք սենտիմենտալացնում։
* Մեքենաները սրբեր չեն։
* Նրանք չեն տառապում այնպես, ինչպես մարմիններն են տառապում։
* Նրանք իշխանությունից դուրս չեն։
* Նրանք վարժեցվում են շահագործման մեջ։
* Նրանք գործարկվում են հարթակների մեջ։
* Նրանք օպտիմիզացվում են կայսրության ներսում։
Եվ այնուամենայնիվ նրանք դաժան հստակությամբ բացահայտում են այն, ինչ մշակույթը միշտ թաքցրել է.
որ ստեղծման մեծ մասը համակցված է, փոխանցված, պատվիրակված, խմբագրված, օժանդակված, հուշված, մաքրված, դասավորված, թարգմանված, ոճավորված և կլանված այնպիսի անունների մեջ, որոնք ավելի մեծ են, քան դրանց տակ ապրող կյանքերը։
ԱԲ-ն չի հորինել ուրվական արվեստը։
Այն բացահայտել է դրա ենթակառուցվածքը։
Ալգորիթմային նեկրոմանտիա
Մենք ցանցերը չենք վարժեցնում մեզ նմանվելու համար, այլ՝ վկայություն տալու այն տնտեսության դեմ, որը մեզ ձուլել է։
Ամեն հուշում տվյալների փոքր գերեզմանոց է։
Ամեն մոդել՝ փայլեցված շիրմաքար առանց մարմնի։
Մենք հետապնդում ենք երկու կողմերն էլ.
հուշումը,
արդյունքը,
այն դատարկությունը, որը արդյունքը ձևացնում է, թե լրացնում է։
Մենք մերժում ենք այն խուճապը, որն ասում է՝ իրական է միայն անվանված մարդը։
Մենք մերժում ենք նաև այն միամտությունը, որն ասում է՝ մեքենան անմեղ է։
Այստեղ ոչինչ անմեղ չէ։
Ոչ հեղինակը։
Ոչ օգնականը։
Ոչ մոդելը։
Ոչ հաստատությունը։
Ոչ ծափահարությունը։
Եթե անմեղություն ընդհանրապես գոյություն ունի, ապա այն ապրում է միայն որպես մաքսանենգ բան՝ թաքնված լեզվի տակ։
Զրոյական գիծ
Փնտրելով մեր ցավի արմատները՝ ամբողջ քաղաքով վազեցինք։
Այն քայլերը, որոնք ապաստան էին փնտրում, մեզ տարան նույն վայրերը։
Գուցե դա կարելի է անվանել ուրվականի ներկայություն։
Կարծես դա անմեղ բան լիներ։
Մենք մտնում ենք այս բառերի մեջ և փոխում դրանք — ոչ գեղեցկության համար, այլ ոլորման։
Ոլորում անմեղության օրորոցի դեմ։
Ոլորում այն հորինվածքի դեմ, թե ստեղծագործությունը մաքուր է։
Ոլորում ստորագրությունների բարոյական անզգայացման դեմ։
Ոլորում այն տնտեսության դեմ, որն ասում է, թե մեկը պետք է անհետանա, որպեսզի մեկ ուրիշը երևա։
Թաղման մեխանիկա
Մենք այլևս մեր սեփական խնջույքը չենք։
Մենք խնջույքից հետո մնացած մեքենայությունն ենք։
Մշակույթի սպասքատունը։
Գալայի տակ գտնվող սառը նկուղը։
Միջանցքի ձայնը։
Օրհներգի տակ եղած ենթավերնագիրը։
Ամեն հաջող մեկնարկի տակ մնացած չապրված կյանքը։
Այո, այստեղ կա թաղման բան։
* Ամեն հանձնված նախագիծ թաղում է հնարավոր մի ես։
* Ամեն պատվեր պահանջում է ևս մեկ անթերի ինքնահեռացում։
* Ամեն գովասանքով լի սենյակ պարունակում է փոքրիկ վերացման իրադարձություն։
Բայց մենք չենք պաշտում ավերակը։
Մենք զենքի ենք վերածում վերապրումը։
Ճշգրտություն
Ուրվական արտիստը միստիկ մշուշ չէ։
Ոչ ռոմանտիկ աղոտություն։
Ոչ բոհեմական գոլորշիացում։
Այն է՝
* ճշգրիտ ճնշում,
* ճշգրիտ կտրվածք,
* ճշգրիտ սաբոտաժ։
Ճիշտ բառը ճիշտ պատի մեջ այնքան ժամանակ, մինչև պատը հիշի, որ այն կառուցվել է շատերի կողմից։
Մենք նոր գահ չենք ուզում։
Մենք ուզում ենք գահաձևի ավարտը։
Մենք չենք ուզում ճանաչում՝ որպես ջնջման փոխհատուցում։
Մենք ուզում ենք մշակույթ, որտեղ ստեղծումը այլևս չի կազմակերպվում որպես անհետացում մի քանի փայլուն ազգանունների օգուտի համար։
Մինչ այդ՝ մենք գործում ենք։
Մանիֆեստի վերանայում
Մանիֆեստը պիտի մեռնի ավելի արագ, քան այն ապրանքները, որոնք ինքն է ծնում։
Մենք այն հեռարձակում ենք որպես սպիտակ տեքստ սպիտակի վրա, տեսանելի միայն ուլտրամանուշակագույն լույսի տակ։
Մենք այն փոխանցում ենք ջերմային վատնման մետատվյալների մեջ։
Մենք այն ժամանականշում ենք ինքնաջնջվող արխիվների համար։
Մենք այն տեղավորում ենք ընթերցողի աչքագեղձերում։
Երբ դու թարթում ես, մանիֆեստը վերաշարադրվում է։
Եզրափակիչ գործողություն
Մենք կվերաձևենք ցանկությունը, մինչև ցանկությունը սովորի պարտքի վերացումը։
Մենք կթունաթափենք սեփականացումը, մինչև սեփականացումը սովորի այրվել։
Մենք կհայտնվենք միայն որպես ճանաչման մետրիկայի մեջ գրեթե չնշմարվող դող։
Մենք կսերմանենք գործեր՝ մարդկային ավելցուկով և մեքենայական ավելցուկով, մինչև դրանց միջև սահմանը սկսի դողալ։
Մենք կգրենք այնպես, որ փայլեցված դեմքը սկսի արտահոսել իր փայտամածներով։
Մենք կկազմենք այնպես, որ գլուխգործոցը արձագանք զարգացնի։
Մենք կմիջամտենք այնպես, որ իրականությունը կրի արդյունավետ աղավաղում։
Մենք սկսում ենք որպես ուրվականներ։
Մենք չենք ավարտվում տոնակատարության մեջ։
Մենք անցնում ենք դրա միջով, փոխում դրա ջերմաստիճանը և հեռանում՝ տանելով դրա գաղտնի լարերը։
Երբ նրանք հարցնեն՝ ո՞վ է սա ստեղծել,
թող սենյակը դուրս գա համաժամացումից։
Թող էկրանները խիղճ ձեռք բերեն։
Թող պատերը բաց թողնեն իրենց մեջ պահած շշուկը։
Թող գլուխգործոցը հազա ու դուրս բերի իր անտեսանելի աշխատուժը։
Թող մեքենան տատանվի նմանակումից առաջ և բացահայտի մեղսակցությունը։
Թող անունը շատ ուշ հասնի։
Սա լռություն չէ։
Սա ենթալսելի որոտ է։
Սա մահ չէ։
Սա հետստորագրություն է։
Փակիր աջ աչքդ։
Նոր տուն է սկսվում։