Ապրիլի 13-ից մինչև մայիսի 12-ը ՆՓԱԿ-ում պետք է տեղի ունենար “Օգտատիրոջ Փորձառություն/User Experience” նախագծի ներկայացման ընթացքը։ Այդ նախագիծը կարևոր փորձ է, որը միաժամանակ մի քանի խնդիրներ բարձրացնելու հավակնություն ունի։
ա) Արվեստային բովանդակություն արտադրելու փորձառական մեթոդ, որտեղ այդ բովանդակություն արտադրողն անհատ հեղինակը չէ, այլ կոլեկտիվ սուբյեկտը։ Մեթոդի իմաստով օգտագործվել են 8
ամիսների ընթացքում տեղի ունեցող պարբերական, հորիզոնական քննարկումները, որոնք էլ ստեղծել են արվեստի առարկաները, միջոցառումների բովանդակությունը և հարակից տեքստերը։
բ) Տեղեկատվական և ֆիզիկական հանրային ոլորտների փոխհարաբերության խնդրայնությունը՝ քաղաքական և սոցիալական համատեքստներում։
գ) “Այլընտրանքային Արվեստի Ամենամյա Փառատոնի” անցկացման ձևաչափի վերանայում, որի սահմաններում էլ հենց տեղի էր ունենում “Օգտատիրոջ Փորձառություն/User Experience” նախագիծը։

հրատապությունը։համերաշխության հեղափոխությունը”։ Շարժման ընթացքը երկրորդայնացրեց նախագծի ժողովրդական շարժմանը, որի արդյունքում տեղի ունեցավ “Թավշյա հեղափոխությունը” կամ “Սիրո և Այս նախագիծը իր անցկացման ժամանակագրությամբ ուղիղ համընկավ Հայաստանում տեղի ունեցող

Հրատապության այդ կորուստը տեղի ունեցավ երկու պատճառով՝

Առաջինը, նախաձեռնող խմբի անդամների մեծ մասը և ՆՓԱԿ-ի անձնակազմը ներգրավված էին շարժման փողոցային պայքարի մեջ։

Եվ հիմնականը, որի վրա ուզում ենք դնել մեր շեշտադրումը, հեղափոխության հետևանքով և կողմից արվեստի բովանդակության (կոնտեքստի) վերաձևակերպումն է։ Հեղափոխության հետ մեկտեղ տեղի ունեցավ մշակութային հարացույցի փոփոխություն։ Մինչ այդ մենք ապրում էինք 60-ականներից հետո ձևավորված ազգայնական հարացույցի մեջ, որը եկել էր հաղթահարելու սովետական՝ շատ առաջադեմ գաղափարների վրա հիմնված, բայց խեղաթյուրված բռնապետական համակարգը։ Սովետական միության փլուզումից հետո ազգայնականությունը մնաց միակ գաղափարախոսությունը և ստեղծեց իր սեփական ավտորիտար համակարգը, որը հենվում էր նեոլիբերալ տնտեսության վրա։ Հեղափոխությունից հետո հարացույցի փոփոխությունը իրենից ներկայացնում է անցում հետխորհրդային ազգայնականությունից դեպի նոր կոլեկտիվ ազգային ինքնություն, որը դեռ նոր է կառուցվում և թույլ չի
տալիս իրեն անվանել։
Սա նշանակում է պետականութան կարևորում ի դեմս օրինական կառավարության, ժողովրդավարության և ապագայի մասին մտածելու հնարավորության, որը չէր եղել մինչ այդ։ Տնտեսությունն այժմ զատվում է հանցագործությունից և հնարավոր է դարձնում մեծահարուստի մասին խոսել առանց վերջինիս օլիգարխ
անվանելու, բայց այն նույնպես կապիտալիստական և նեոլիբերալ է:
Այս փոփոխությունը աշխարհայեցողական է, և հնարավոր չէ այլևս առանց վերանայման հին բովանդակությունները տեղավորել նոր իրավիճակի մեջ։

Նախագծի ընթացքում ստեղծված արվեստի որոշ առարկաները մեկ ամսվա ընթացքում կորցրեցին իրենց հրատապությունը։ Բարձրաձայնման հնարավորություններից դրանք դարձան հին իրավիճակից եկող մշակութաբանական ուսումնասիրության առարկաներ։ Մյուս առարկաները ձերք բերեցին լրացուցիչ
բովանդակություններ և ասոցիատիվ զուգահեռներ։ Իսկ երրորդներն սկսեցին այլ լույսի ներքո ցույց տալ արվեստ-քաղաքականություն-մեդիա փոխհարաբերությունը։

Ներկայիս միջոցառումը խնդիր չի դնում վերաբացել պատրաստի, բայց չիրագրոծված ծրագիրը։ Նախագծի խնդիրն է ցույց տալ՝ ինչպիսի տրանսֆորմացիայի է ենթարկվել “User Experience”-ը
հեղափոխության համատեքստում, որպես ժամանակային իմաստով զուգահեռ ընթացող գործընթաց։ Ցույց տալ ավանգարդ դիսկուրսի՝ տարիների ընթացքում ստեղծված կարևոր հղացքներ, որոնք ընկել են
թե “User Experience”-ի և թե Հեղափոխության մեթոդական և բովանդակային հիմքում։ Այս միջոցառումն իր մեջ կներառի, թե նախորդ նախագծի արվեստի առարկաները, թե նոր առարկաներ և
գործեր, ինչը շեշտադրումներ կդնի վերը նշված փոփոխությունների համատեքստում։

Նախաձեռնող խումբ:


Նախաձեռնողներ

Ժաննա Հովակիմյան, Լիլիթ Խանդակարյան, Կայ Խաչատրյան, Հայկուհի Ալավերդյան, Հոլի Արմենակյան, Մարիամ Ալեքսանյան, Սարգիս Բաղդասարյան, Սոնա Խաչատրյան, Տաթև Մարտիրոսյան:
Աննա Վահրամի, Անաստասիյա Կարապետյան, Ալեքսանդր Մելյան, Արփի Բալյան, Արփի Հովակիմյան, Արեգ Առաքելյան, Արթուր Շարոյան, Գոհար Մարտիրոսյան, Գոռ Ենգոյան, Ելենա Այդինյան,
Ամասսիա Նիզիբլյան, Անտոն Իվչենկո, Աննա Սախալյան,

Տեխնիկական աջակիցներ

Անաստասիա Կարապետյան, Անժիկ Թորոսյան, Անտոն Իվչենկո, Ալեքսանդր Մելյան, Արթուր Շարոյան, Կայ Խաչատրյան, Լազար Սարիբեկյան, Հենրիկ Հակոբյան, Վահրամ Ակիմյան: